Voorbij fysiek contact #lockdown

Ik kan niet slapen. Een duidelijke persoonlijke reden is er niet, dus gooi ik het op het collectief. De onrust in de wereld, de energie die in de lucht hangt en de kracht van volle maan. Het gebeurt vaker dat ik zonder aanwijsbare reden de nachtrust oversla. En meestal begrijp ik achteraf waarom dat is. 

Deze keer scroll ik even door m'n tijdlijn op sociale media tijdens m'n wakkere nacht. 'Huh, wat gebeurt er? Wat is dit? Komen mantelzorgers in opstand? Of worden ze daartoe opgeroepen?' 
Er ontsnapt een diepe zucht en prompt daarna voel ik verdriet. 'Ach lieve mensen, jullie moesten eens weten' schiet er door m'n hoofd. Ineens begrijp ik waarom ik wakker ben. Ik heb de stilte van de nacht nodig om me aan te sporen een verhaal te delen dat ik al veel te lang bij me houd. 'Ja ik weet het', hoor ik mezelf fluisteren. 'Ik kan niet langer zwijgen, ik ga het vertellen....'

De overige wakkere uurtjes gebruik ik om mezelf in stilte te verbinden met de liefdesstroom die ik door me heen gaat.  
Het is zo dat mantelzorgers al een tijdje geen toegang krijgen tot de zorginstellingen, maar ik laat ze wel binnen in mijn hart. 
Mijn hart gaat uit naar iedereen die gemis, angst & verdriet ervaart. Misschien dat 'n ervaring uit m'n verleden je troost geeft. 

Het is inmiddels 15 jaar geleden. Laat ik je eerst vertellen dat ik altijd nieuwsgierig ben geweest naar het leven en hoe mensen zich erin bewegen. In die tijd las ik veel over kwantum-fysica en esoterische boeken. Ik heb altijd gelooft dat er meer is tussen hemel & aarde. Uit een heel onverwachte hoek werd dat idee bevestigd. 

Het was zomer en ik was op vakantie in de Ardennen. Even geen werk, geen agenda, niks moeten, alleen maar plezier maken. Op een zonnige middag was ik met een groep mensen op een open plek in het bos en we zongen. Ik resoneerde met mijn ogen dicht heerlijk op de trilling van de mantra's mee. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik bij iedereen een engel staan. Een beschermengel stralend van liefde en compassie. Wellicht snap je het als ik zeg dat ik mijn eigen ogen niet geloofde en deed ze van schrik dicht. Een vriendelijke stem moedigde me aan om opnieuw m'n ogen te openen. Ik zal eerlijk zijn. Ik durfde niet maar deed het toch. De engelen waren er nog steeds. Ik was wakkerder dan wakker.

Enkele dagen later mocht ik gaan werken. Niks vermoedend stapte ik het verpleeghuis binnen. Ik was een beetje onthutst en gelukkig te gelijkertijd. Ik voelde  me anders dan voorheen. Alsof mijn bewustzijn op een andere frequentie was afgestemd sinds mijn engelenervaring en dat mijn lichaam tijd nodig had om er aan te wennen. Het werd me duidelijk dat het lichaam trager is dan ons bewustzijn. Ik herinner me dat ik mezelf met regelmaat in mijn arm kneep om te voelen of ik in mijn lijf zat. Er was geen twijfel over wat er tijdens mijn verlof was gebeurd, maar een beetje ongewoon was het wel.... uhhh beetje ;-) 
Ik begreep ook niet zo goed waarom juist ík had gezien wat ik mocht zien. Ik ben maar gewoon Hilde. Toch kwam het antwoord sneller dan verwacht. 

Want de weken erna kreeg ik inzichten waardoor mijn visie op dementie voor altijd is veranderd. Het was een periode van horen, zien en vooral veel liefde. Ik zag dat niks toeval is en dat alles altijd klopt. Ook wanneer het op het eerste oog niet zo leuk, onprettig of lastig is.
Ik had mazzel dat het vakantietijd was en ik op een grote afdeling als activiteitenbegeleidster werkte. Het was een feest om zoveel tijd met de bewoners met dementie door te brengen. Hele dagen had ik ze om me heen en kon ik ze volgen in hun dagelijkse bezigheden. Continue waren er taferelen waar mijn mond van openviel of bezorgde me binnenpretjes: 'Ow zit dat zo!' Het regende aha-momenten. 

Het worden teveel verhalen als ik je nu precies ga vertellen waar ik getuige van was. Maar kort samengevat: ik zag hoe moeiteloos de mens met dementie een verschuiving maakt in het bewustzijn. Hoe bewoners het gesprek aan gingen met hun dierbaren die al zijn overleden. Hoe de ongeziene wereld parallel loopt met de wereld waarin wij leven. Niks is wat het lijkt dat het is. Mensen met dementie hebben het vermogen om op verschillende bewustzijnslagen contact te maken te gelijkertijd. Misschien klinkt het een beetje als abracadabra als ik het zo schrijf. Ik zag dat mensen met dementie vanuit een verfijnd voelsysteem communiceren. Dat ze niet zo eenzaam & alleen zijn als wij denken dat ze zijn. Misschien is dat in deze tijd van lockdown wel het fijnste om te weten of te lezen. 

 Voorbij fysiek contact

Lieve mantelzorger, ik begrijp je verdriet, pijn en angst rondom de lockdown. Het is een stevige maatregel waar ieder op een eigen manier op reageert. Reacties kunnen botsen maar laten we alle reacties omarmen. Geen enkele is beter of slechter. Ze verschillen alleen van elkaar omdat we allemaal vanuit ons eigen beeld de wereld in kijken. 

Ik wil graag met je delen dat ik het in dertig jaar niet eerder heb meegemaakt dat alle neuzen dezelfde kant op staan binnen de zorg. Maar dan ook écht alle neuzen. Zorgmedewerkers verbinden zich met de situatie, ongeacht vanuit welk discipline ze handelen. De saamhorigheid binnen de muren is sterker dan ooit en dat voelen de mensen die er wonen. Het komt het ten goede. Ik hoop dat het voor altijd zo blijft. 

Mijn ervaring is dat er de afgelopen weken veel rust & sereniteit is binnen de zorgwoningen. De energie binnen de kleinschalige groepen wordt hoog gehouden & er is veel aandacht voor bewoners. Ondanks dat bezoek niet wordt toegelaten is de betrokkenheid ontzettend groot. Zowel binnen als buiten de muren.
Nee, ik maak geen onnodig fysiek contact met de mensen voor wie ik zorg en heb nieuwe manieren gevonden om toch een gevoel van nabijheid te creëren.
Zo heb ik het avondzorgritueel aangepast. Gaf ik voorheen een nachtzoen, nu ga ik op het uiterste puntje van 't voeteinde zitten. Soms leg ik m'n hand op de deken en voel de voeten eronder, ik babbel nog, vraag hoe de dag was of doe een gebedje. Op ons gemakje sluiten we samen de dag af. 

Nee, het is niet eerlijk dat ik als zorgverlener wel naar binnen mag en jij niet. De eerste keren vond ik dat best lastig & spannend. Stel je voor dat ik iemand zou besmetten. Het eerste wat ik dan ook deed was mijn sociale leven on hold zetten en in huiselijke sfeer iedereen op afstand houden. Ook m’n eigen man ;-)

Lieve mensen, ik begrijp het gemis van iedere mantelzorger. De afgelopen weken heb ik zelf ook mijn uitdagingen gehad. Corona vraagt van iedereen alertheid & wakkerheid. Ik wil je aanmoedigen om op moeilijke momenten je aandacht naar je hart te brengen zodat het zich kan openen. 

Er is een collectieve angst die ons beïnvloedt. Wees waakzaam over je gedachten. Nee, ik vraag je niet jezelf af te sluiten. Afsluiten zorgt ervoor dat emoties vervelend gaan doen. Maar je kan wel kiezen wat je denkt & waarmee jij jezelf verbindt. Ik wil je uitnodigen om naar binnen te gaan en het sprankeltje in jezelf op te speuren. Letterlijk je lijf in, zoals mensen met dementie zich terugtrekken in hun wereld.

Ga naar je binnenwereld en zoek het plekje waar jij liefde voelt. Iedereen heeft een vlammetje in zich, een lichtje. Het is de stille bron waar liefde in je is verankerd. Met je aandacht kan je er naartoe en daardoor zal het vlammetje aanwakkeren of het licht meer gaan stralen. Het is de moeite waard om het eens te proberen. 

Zullen we het samen oefenen? Want op jouw stille plek kan je altijd samensmelten met je dierbaren. Doe je ogen maar dicht. Maak gebruik van je verbeeldingskracht.  Zie hoe jouw geliefde voor je verschijnt aan de binnenkant van je ogen. Lukt dat? Kan je hem of haar zien? Kan je het jezelf voorstellen? Is het een stilstaand beeld of beweegt het? Als het beweegt is het dan mogelijk om elkaar in de ogen te kijken? Kan je de liefde voelen tussen jullie? 

Vind je het lastig of lukt het niet? Ben niet teleurgesteld. Heb een beetje geduld. Probeer het op een ander moment nog een keer. Je kan er ook een foto bij pakken. Kijk naar de foto en voel de liefde voor diegene waar je naar kijkt. Je hoeft niks te doen. Helemaal niks. Gewoon blijven ademhalen & ontspannen. Dat dan wel ;-) 

Je ademhaling helpt zelfs om te ontspannen. Hoe ik dat doe?
Ik zucht. Heerlijk! (Het is mijn favoriete hobby) Ik haal een flinke teug lucht naar binnen en laat het zonder schroom weer gaan. Bij een zucht ligt de nadruk vanzelf op de uitademing.
Na de zucht draai ik het om en ga ik met mijn aandacht naar de inademing. Probeer maar.., adem maar eens in en laat het beeld van je geliefde helemaal mee naar binnen komen. Adem nog eens....en nog eens..., voel je hoe de liefde gaat stromen en jullie er in samensmelten?
Dit gebeurt in jou. Geen enkele lockdown kan het tegenhouden. Je wordt samen één. Zielencontact of verbinding van essentie tot essentie kan altijd & overal. Het gaat voorbij tijd & ruimte. 

Heb je na het lezen van deze blog vragen of behoefte om te babbelen? Neem contact met me op of laat een bericht voor me achter. Je staat er niet alleen voor. Nooit! 

Heel veel liefde voor iedereen die dit leest 💛

Warme groet, Hilde van Engelen

‘Hilde voelt feilloos de emoties van een bewoner aan. Erkent deze persoon, met deze emotie en het gedrag wat hij daarbij laat zien. Beweegt mee en doet dit op een oprechte liefdevolle manier. De bewoner voelt dat hij er mag zijn!’
Marian de Louw - collega in de zorg
‘Hilde haar manier van werken geeft mij nieuwe inzichten. Dit zorgt ervoor dat ik mijzelf steeds meer en meer bewust wordt van mijn eigen handelen. Hilde is hiermee een inspiratiebron voor velen.’
Steffanie Sleutjes, verpleegkundige

 

 

AVG

Plezierige Post?

Ja, stuur maar naar:

 

Met liefde gemaakt door Hilde. Alle rechten voorbehouden.