paardenbloemen

Ze zijn er, paardenbloemen!

Niet dat ze zijn weggeweest, maar ze vielen tijdelijk niet zo op. De meeste mensen hebben er een hekel aan wanneer ze in hun tuintje of voor hun voordeur de kopjes weer opsteken. Ze zijn ze liever kwijt dan rijk.

Ik hou van paardenbloemen. Ze kleuren de wereld vrolijk geel en na verloop van tijd halen ze 't kind in mij naar boven. Pluizen blazen is een favoriete hobby tijdens een zonnige wandeling. Pluizenzaad de vrijheid geven en de prachtige kern bewonderen die overblijft.

Wist je dat je paardenbloemen ook kan eten? Het is niet zomaar een hardnekkig onkruid. Ze zijn heel gezond en hebben medicinale eigenschappen. Je kan even googlen als je er meer over wil weten want daar ga ik het nu niet over hebben. Ik wil je namelijk iets anders vertellen. Als ik paardenbloemen zie dan denk ik aan mensen met dementie. Huh? hoor ik je bijna denken. Ja, voor mij staat de paardenbloem symbool voor dementie. Kijk maar naar mijn beeldmerk.

Er zijn bijzondere gelijkenissen tussen die twee. Niet alleen wat er uiterlijk met ze gebeurd, maar ook hoe wij er in het algemeen op reageren.
Het is duidelijk dat paardenbloemen veranderen van uiterlijk. Iedereen weet dat. We leren het als kind. Een knalgele bloem verandert in een grijze pluizenbol. Er blijft geen sprankeltje kleur over. Het zal je ook niet ontgaan dat mensen met dementie veranderen naarmate het proces vordert. De verandering kan zo groot zijn dat de identiteit van je naaste met dementie volledig verdwijnt. In niets lijkt hij of zij nog op persoon die hij/zij was voor dat dementie bezit nam van het brein.

Eerder schreef ik al dat we paardenbloemen liever kwijt zijn dan rijk. Degene die zich op ons stoepje durven te vertonen, verbannen we zonder pardon, met wortel en al, naar de groencontainer. Ook met dementie worden we liever niet geconfronteerd. Dementie maakt er een onvoorspelbaar rommeltje van en zet het leven volledig op z'n kop. Daar heeft toch niemand zin in? Het liefst deponeren we dementie zonder wroeging achter de paardenbloemen aan naar de composthoop. Helaas, dat behoort niet tot de mogelijkheid. Dementie vraagt iets anders. Maar wat dan wel?

Dementie vraagt om voorbij de buitenkant te kijken en de binnenkant te zien. Klinkt simpel hè? Maar zo simpel voelt het vaak niet omdat onze emoties in de weg zitten. Toch is dat het enige wat nodig is. 

Misschien vraag je jezelf af: Hilde maar waarom dementie verder vergelijken met een paardenbloem? 
Omdat de paardenbloem een duidelijk herkenbaar beeld geeft van een veranderingsproces. Omdat je aan een paardenbloem kan zien hoe krachtig deze is en verborgen kwaliteiten in zich draagt. Zo maakt ook dementie verborgen kwaliteiten zichtbaar. 

Ik hou van paardenbloemen. En ja,..ik hou van mensen met dementie. Allebei geven ze mij vreugde in het leven. 
Gewoon door naar ze te kijken, mezelf te verwonderen & de liefde te voelen.

Het is nu nog wat te vroeg in het seizoen voor pluizenbollen. Ik kan haast niet wachten, maar over een paar weken kun je zien hoe het uiterlijk van de paardenbloem verandert. Het is dan leuk om de natuur een beetje te helpen door 'n speelse liefdevolle blaas over een pluizenbol te laten gaan. Je zal zien hoe krachtig en mooi de kern is, die het zaad heeft gedragen. Je zal merken dat de kern het zaad zonder weerstand loslaat. En weet je wat ik wonderlijk vind? Elk pluizenzaadje draagt de volledige potentie in zich voor nieuw leven.

Het brein van mensen met dementie is als een pluizenbol. Jarenlange vergaarde informatie en gekoesterde herinneringen waaien beetje bij beetje weg uit het brein. Zelfs de weerstand wordt na verloop van tijd losgelaten. En wat blijft er over? Een krachtige, prachtige kern die ons laat zien waar het leven werkelijk over gaat. Liefde. Liefde in de breedste betekenis was het woord. We worden uitgenodigd om uit onze comfortzone te stappen, om creatief te zijn, om onze gevoelige kant te ontwikkelen & onze intuïtie te vertrouwen. We worden uitgenodigd om (oude) pijn los te laten & nieuwe mogelijkheden te creëren. 

Dat is waar dementie voor mij over gaat & waarom ik van mensen met dementie hou. Dat is waarom ik zo vaak vreugde ervaar wanneer ik in contact ben met mensen met dementie. Omdat ze me uitnodigen mijn hart te openen & te leven vanuit volledige potentie. Ik hoef alleen maar te kijken, mezelf te verwonderen & de liefde toe te laten.


‘Hilde voelt feilloos de emoties van een bewoner aan. Erkent deze persoon, met deze emotie en het gedrag wat hij daarbij laat zien. Beweegt mee en doet dit op een oprechte liefdevolle manier. De bewoner voelt dat hij er mag zijn!’
Marian de Louw - collega in de zorg
‘Hilde haar manier van werken geeft mij nieuwe inzichten. Dit zorgt ervoor dat ik mijzelf steeds meer en meer bewust wordt van mijn eigen handelen. Hilde is hiermee een inspiratiebron voor velen.’
Steffanie Sleutjes, verpleegkundige

Plezierige Post?

Ja, stuur maar naar:

 

Met liefde gemaakt door Hilde. Alle rechten voorbehouden.