ijsthee achter de gesloten deur

En dan komt het moment dat thuis wonen niet meer kan. Situaties die onveilig zijn en je ongerust maken stapelen zich op. Wat je zolang hebt proberen te voorkomen kan je niet langer vermijden. Met pijn, verdriet en onzekerheid, over wat nog komen gaat, wordt de knoop doorgehakt. Verhuizen is noodzaak. Wonen in een veilige omgeving en de zorg gedeeltelijk overdragen kan niet langer worden uitgesteld. 

Verhuizing naar 'achter de gesloten deur'. Ik gebruik die uitspraak zelden maar noem het nu omdat het bekend is in de volksmond. Waarom ik het niet vaak gebruik? Omdat het een beeld schept dat afschrikt en angst aanjaagt, alsof het leven ophoudt en er geen mogelijkheden meer zijn. Maar niets is minder waar. Steeds beleef ik mooie momenten met de mensen die achter deze deuren wonen. Ik vang deze momenten in woorden en hoop met de verhalen taboe te doorbreken & angst voor dementie te verminderen. 

IJSTHEE

Het is stralend weer. Ik loop door de gezamenlijke tuin van het woon-zorgcentrum. De deur van haar appartement staat open. Ze groet me, begint met tuinstoelen te schuiven en nodigt me uit om bij haar te komen zitten. Voor dat ik het in de gaten heb heeft ze een grote fles Ice Tea op tafel staan en een paar glazen. Ik kan dit gebaar niet afslaan en voel een dilemma. Binnen zijn nog zes mensen waar ik verantwoording voor draag. "Wacht een momentje, dan haal ik er nog wat dames bij." zeg ik en sta op uit de stoel die ze me net heeft aangeboden. 

Op een drafje loop ik via de tuin terug naar de gezamenlijke woonkamer en neem een paar dames onder de arm. "Kom, we gaan op visite. Het is heerlijk weer. We zijn uitgenodigd in de tuin. Even vitamine D en gezelligheid opsnuiven." In kleine karavaan stiefelen we naar het terras van Truus.

"Wat gezellig dat jullie komen. Ga maar lekker zitten." zegt Truus opgewekt tegen haar gasten. Haar gezicht straalt van oor tot oor. Terwijl ik de dames op een stoel help, rommelt Truus in haar appartement. Ze komt terug met wat extra glaasjes en schenkt die tot de rand vol. "Alsjeblieft!" zegt ze tegen mij en geeft het glas aan. "Jij hebt een lief hart. Dat moet op tijd water hebben anders droogt het uit." Haar opmerking brengt direct de luchtige sfeer waarop ik had gehoopt. Er wordt gelachen onder het genot van een glaasje icetea.

M'n dilemma zorgde voor een win-win situatie. Mensen willen graag van betekenis zijn voor een ander. Niemand uitgezonderd. Ook wanneer ze een vorm van dementie hebben. Van betekenis zijn voor elkaar zit dan in de kleine dingen. Truus genoot van haar rol als gastvrouw en de dames vonden het gezellig om te gast te zijn. Samen babbelde ze er lustig op los, werd er gelachen om anekdotes en genoten van het het buiten zijn. En ik? Ik voelde me een bofkont met een compliment op zak & genoot van het terrasje pikken tijdens werktijd. Werken in de zorg is zo gek nog niet.

 

 

‘Hilde voelt feilloos de emoties van een bewoner aan. Erkent deze persoon, met deze emotie en het gedrag wat hij daarbij laat zien. Beweegt mee en doet dit op een oprechte liefdevolle manier. De bewoner voelt dat hij er mag zijn!’
Marian de Louw - collega in de zorg
‘Hilde haar manier van werken geeft mij nieuwe inzichten. Dit zorgt ervoor dat ik mijzelf steeds meer en meer bewust wordt van mijn eigen handelen. Hilde is hiermee een inspiratiebron voor velen.’
Steffanie Sleutjes, verpleegkundige

Plezierige Post?

Ja, stuur maar naar:

 

Met liefde gemaakt door Hilde. Alle rechten voorbehouden.