oud & nieuw

Hij loopt in de gang. Met één hand houdt hij zijn broek stevig omhoog. Zijn andere hand steunt tegen de muur. De vroege ochtendzon weerkaatst in een glanzend spoor dat hem volgt. Hij zoekt het toilet en ik vermoed dat hij te laat is. "Zal ik met u meelopen?" is mijn vraag.

Ik zie onrust in zijn ogen. "Doe dat maar", antwoordt hij. "Hoe kan dit toch gebeuren?" Het klinkt radeloos en ik vrees dat ik hem 't antwoord schuldig blijf. "Misschien sliep je heel vast", probeer ik voorzichtig: "Het is mij ook wel eens gebeurd." "Echt?" vraagt hij. "Ja, écht!" bevestig ik hem.

Lees verder

Lya

Lourdes, 2 september op een zonnige middag:

Ze wandelt het terras op en begint spontaan te zingen: 'Geef mij maar Amsterdam dat is mooier dan Parijs, geef mij maar Amsterdam...' De woorden erna lijkt ze niet te weten. Ik kan het niet laten om bij te vallen.


'Ik doe altijd waar ik zin in heb, trek me van niemand iets aan. Dat moet jij ook doen. Je niks aantrekken van iemand. Ken je er nog een? Het moet maar in je opkomen hè? Voordat ik antwoord kan geven zet ze opnieuw in: 'Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Parijs,....' galmt er opnieuw over het terras.


Haar aandacht is niet meer op me gericht. Ik  probeer het 'onderonsje', waar ik in zat, voort tezetten. Tevergeefs.

'Ken je nog meer liedjes? Ze moeten maar net in je opkomen hè? Als er één in me opkomt dan zing ik het gewoon. Moet jij ook doen. Ik laat me door niemand onderdrukken.' Ze maakt een vuist en haar duim beweegt naar de aarde.

Lees verder

Jaantje Bakker

Jaantje, Jaantje,...vanmorgen plopte je weer eens op in m'n gedachten. De laatste maanden plopt er met regelmaat iets in me op. Wat zeg ik, regelmaat? Ik bedoel eigenlijk dat het een continu plopfestijn in mijn hoofd is.

Het ene na het andere verhaal komt bovendrijven uit mijn geheugen. Heel vaak op een moment dat ik er niet voor kan gaan zitten. Vluchtige regels worden dan in mijn telefoon of op papier gezet, om ze op een later tijdstip te verwerken. Jaantje is ook zo'n regeltje op papier dat ik maanden geleden opschreef en vanmorgen dacht ik weer aan haar. Ik kan me haar na 30 jaar nog steeds voor de geest halen. Zij is één van de eerste mensen met dementie die ik ontmoette in het verpleeghuis.

Lees verder

in de war!

Ik loop de open keuken van de woongroep in. Op het aanrecht staat een glazen pot. Niks bijzonders zou je zeggen. 'Huh, paaseitjes?' denk ik in mezelf. Ik draai me om en kijk naar de kalender.

'Paaseitjes, hier staan toch écht paaseitjes.' gaan mijn gedachten door. Ik raak er een beetje van in de war. Er klopt iets niet aan het beeld dat ik zie. De paaseieren desoriënteren mij in tijd. De kalender geeft aan dat het 21 juni 2018 is en ik begin spontaan te lachen.

Lees verder

Sjan

Sjan deelt een herinnering met me over haar man met dementie.'Soms was het zo raar. Van het ene op het andere moment kon hij in een andere beleving zijn.'

'Ik was eens met hem aan het winkelen.' Zo begint ze haar verhaal.

'Je weet wel hoe dat gaat. Het leuke aan een dagje winkelen is dat je ergens gaat lunchen. Dat deden we. We genoten van ons kopje koffie en een broodje. Tja en toen kwam het moment dat ik wilde gaan.'

Lees verder

Lijstjes

Haar slaapkamerdeur staat open en ze zit op de rand van haar bed. 
Ik loop in de deuropening voorbij. Ze kijkt me met heldere ogen aan en geeft me een glimlach. 
Ik voel een uitnodiging. Ondanks dat ik op weg was naar wat anders, ga ik even naast haar zitten op bed. Mevrouw heeft dementie. Volgens de nachtdienst had ze een onrustige, wakkere nacht. 
'Hoe gaat het met je?' knoop ik een gesprekje aan. 'Het gaat goed hoor, ja toch?' 
'U weet dat beter dan ik, hoe heb je geslapen vannacht?' is de vraag die ik er op laat volgen. 'Heerlijk!' klinkt ze overtuigd. 'Hoe laat is het? kwart voor 9? Ohh, dan ga ik eruit.' 

Lees verder

‘Hilde voelt feilloos de emoties van een bewoner aan. Erkent deze persoon, met deze emotie en het gedrag wat hij daarbij laat zien. Beweegt mee en doet dit op een oprechte liefdevolle manier. De bewoner voelt dat hij er mag zijn!’
Marian de Louw - collega in de zorg
‘Hilde haar manier van werken geeft mij nieuwe inzichten. Dit zorgt ervoor dat ik mijzelf steeds meer en meer bewust wordt van mijn eigen handelen. Hilde is hiermee een inspiratiebron voor velen.’
Steffanie Sleutjes, verpleegkundige

 

 

AVG

Plezierige Post?

Ja, stuur maar naar:

 

Met liefde gemaakt door Hilde. Alle rechten voorbehouden.