Antje

's Avonds vindt ze het heerlijk om lang op te blijven. 's Morgens slaapt ze graag uit. Het liefst blijft ze de hele ochtend in bed. Een flinke stapel dekens comfortabel tot over haar oren getrokken.

Antje heeft dementie en woont binnen een woongroep.

Het is half 11. Voor de derde keer steek ik mijn hoofd om de hoek van de deuropening. Ik wil zien of ze wakker is. De dekens belemmeren mijn zicht. Er is weinig beweging in bed. Toch maar even dichterbij kijken.

Lees verder

vrolijke deuntjes

"Stille nacht, Heilige nacht,...Davids zoon, lang verwacht..."
In de vroege ochtend klinkt er een kerstlied door de gang. Het komt achter zijn deur vandaan. Ik neem een kijkje om de hoek van de deur. Zijn dekbed heeft hij al dichtgetrokken. Hij ligt er bovenop met zijn pyjama aan.
 
Ik ga op de rand van zijn bed zitten. Hij kijkt me aan en zingt onverstoorbaar door. Ik zing een stukje met hem mee. Het kerstlied gaat over in een ander gezang:
"Heer wees ons nabij dat wij vriendelijk zijn op aarde. Dat wij bij u mogen zijn....Laat mij tot u komen..." 

Lees verder

hand in hand

Een mevrouw met dementie zit naast me in haar rolstoel. Ik heb de Ipad op schoot en tik nog even wat relevante informatie in het zorgdossier. Als ik klaar ben zoek ik wat instrumentale kerstmuziek op YouTube. Het apparaat verhuist van mijn schoot naar een tafeltje naast me.

Lees verder

oud & nieuw

Hij loopt in de gang. Met één hand houdt hij zijn broek stevig omhoog. Zijn andere hand steunt tegen de muur. De vroege ochtendzon weerkaatst in een glanzend spoor dat hem volgt. Hij zoekt het toilet en ik vermoed dat hij te laat is. "Zal ik met u meelopen?" is mijn vraag.

Ik zie onrust in zijn ogen. "Doe dat maar", antwoordt hij. "Hoe kan dit toch gebeuren?" Het klinkt radeloos en ik vrees dat ik hem 't antwoord schuldig blijf. "Misschien sliep je heel vast", probeer ik voorzichtig: "Het is mij ook wel eens gebeurd." "Echt?" vraagt hij. "Ja, écht!" bevestig ik hem.

Lees verder

schelden & vloeken

Meebewegen in de wereld van dementie. Soms haalt het me uit mijn comfortzone. Hoe benader ik iemand waarbij schelden & vloeken een vorm van communicatie is geworden?

Uhhh,..hetzelfde zoals ik alle andere mensen benader. Ik open mijn hart en laat gebeuren wat er gebeuren wil.

Haar gezicht klaart voor een moment op wanneer ze me ziet, maar verbaal blijft ze hard getaald. Ze vloekt en roept, maar toch heb ik haar aandacht.

Lees verder

Jaantje Bakker

Jaantje, Jaantje,...vanmorgen plopte je weer eens op in m'n gedachten. De laatste maanden plopt er met regelmaat iets in me op. Wat zeg ik, regelmaat? Ik bedoel eigenlijk dat het een continu plopfestijn in mijn hoofd is.

Het ene na het andere verhaal komt bovendrijven uit mijn geheugen. Heel vaak op een moment dat ik er niet voor kan gaan zitten. Vluchtige regels worden dan in mijn telefoon of op papier gezet, om ze op een later tijdstip te verwerken. Jaantje is ook zo'n regeltje op papier dat ik maanden geleden opschreef en vanmorgen dacht ik weer aan haar. Ik kan me haar na 30 jaar nog steeds voor de geest halen. Zij is één van de eerste mensen met dementie die ik ontmoette in het verpleeghuis.

Lees verder

‘Hilde voelt feilloos de emoties van een bewoner aan. Erkent deze persoon, met deze emotie en het gedrag wat hij daarbij laat zien. Beweegt mee en doet dit op een oprechte liefdevolle manier. De bewoner voelt dat hij er mag zijn!’
Marian de Louw - collega in de zorg
‘Hilde haar manier van werken geeft mij nieuwe inzichten. Dit zorgt ervoor dat ik mijzelf steeds meer en meer bewust wordt van mijn eigen handelen. Hilde is hiermee een inspiratiebron voor velen.’
Steffanie Sleutjes, verpleegkundige

Plezierige Post?

Ja, stuur maar naar:

 

Met liefde gemaakt door Hilde. Alle rechten voorbehouden.